Interdisciplinair centrum

It takes a village to raise a child

Kids&Zoo bundelt zorg voor kinderen en jongeren

Baby-verhaal van onze babytherapeut

4b09924d-ed5b-411d-a002-e54eb6a6182a_e7c665d712ec67dfe3f3524f4c64cbe9

Ik ben Katja, psycholoog, gehuwd en dankbare mama van twee jong-volwassen kinderen, een zoon en een dochter.

Mama worden/zijn verliep voor mij niet over een leien dakje, het heeft mij op verschillende vlakken (fysiek, emotioneel, professioneel, relationeel) uitgedaagd. In mijn zoektocht naar antwoorden kwam ik in Limburg terecht waar ik in het expertisecentrum – en vormingscentrum voor pre- en perinatale psychologie een vierjarige opleiding tot babytherapeut volgde. 

Life-changing. Zo kon je die opleiding noemen. Zowel voor mijzelf als voor de manier waarop ik mama kon zijn. Ik weet niet hoeveel keer ik heb gedacht ‘Had ik dat maar eerder geweten’. Mijn kinderen waren op het moment dat ik aan de opleiding begon immers 4 en 6 jaar.

Katja Wydhooge

Baby’s zijn zeer sensitief. Ze ervaren hun omgeving en nemen heel veel prikkels op. Baby’s hebben immers niet 6, maar 12 zintuigen. Dit is dubbel zoveel als volwassenen! Echter, door de onrijpheid van hun zenuwstelsel, kunnen ze die prikkels onmogelijk allemaal integreren. Daardoor zijn ze vaak sneller overprikkeld.

Zelfs als baby’s nog geen woorden kunnen geven aan hun ervaringen, vertellen ze ons heel veel via hun lichaam. Om die signalen op te merken en te begrijpen is er traagheid nodig. Heel veel traagheid. En daar zijn we als volwassenen niet meer zo goed in.opleiding noemen. 

Sommige ervaringen zijn voor baby’s echt overweldigend. Dit kunnen prenatale ervaringen zijn (zoals prenatale stress, verlies van een tweelinghelft, het ervaren van intense emoties bij de mama), geboorte-ervaringen (inleiding, keizersnede, vastzitten, vaccuum- of tangverlossing, …) of post-natale ervaringen (scheiding van de mama, verlies van verbinding met de mama t.g.v. postnatale depressie of verblijf op NICU-afdeling, sondevoeding, overprikkeling,…).

 

Dan wordt hun heel broze zenuwstelsel overbelast en gaan ze in een soort van overlevingsmodus. Hun lichaam blijft dan ‘haperen’ in een staat van hyper-arousal (over-actief) of hypo-arousal (onder-actief). Ze slagen er niet meer in om tot rust te komen, te genieten, plezier te ervaren, tot spel te komen, rustig en speels aanwezig te zijn.

Hyper-arousal kan zich tonen in motorische onrust, huilen (veel, vaak ontroostbaar), moeilijk kunnen inslapen/doorslapen, veel spanning in hun lijfje of in bepaalde lichaamsdelen, moeilijke spijsvertering (krampjes, moeilijk kaka kunnen doen, reflux), enkel bij jou op de arm willen zijn/slapen, constant geëntertained willen worden, moeilijk (alleen) tot spel kunnen komen, vluchtig (op de arm en er weer af, snel verveeld, snel afgeleid, hyperalert zijn).

Hypo-arousal herkennen we bij baby’s die heel veel slapen, halverwege hun flesje steevast in slaap vallen of zelfs flesjes zouden overslaan, motorische en/of groeiachterstand vertonen, moeilijk (oog)contact maken.

Hoe kan een babytherapeut helpen?

Een babytherapeut zal het verhaal van de baby, dat hij via zijn lichaamstaal naar buiten brengt, beluisteren en vertalen naar de ouders. Het gaat vaak over ervaringen die voor hem overweldigend (te snel, te veel, te pijnlijk) waren en waarin hij zich alleen heeft gevoeld of op zichzelf was aangewezen. Het is normaal dat met dit verhaal vaak veel emoties naar boven, zowel bij de baby als bij de ouders. Door zijn ervaring in kleine, behapbare stukjes naar buiten te kunnen brengen én doordat die ervaring nu ook door volwassenen ontvangen en mee gedragen wordt, kan de

traumatische lading die eraan vasthangt losgelaten worden. Dat wordt door de baby als een grote opluchting ervaren. Vaak merken we dat de baby nadien rustiger is, beter tot spel komt, ontwikkelingssprongen maakt, meer ontspannen in zijn lijfje zit, gemakkelijker in verbinding kan gaan, meer lacht, opener is, zich beter in zijn vel voelt. En dat is toch wat we als ouder allemaal willen?

Als babytherapeut begeleid ik ook ouders die het moeilijk hebben om zelf rustig te blijven als hun baby het moeilijk heeft of overstuur is. Een baby kan uit zichzelf nog moeilijk tot rust komen, hij kan zichzelf nog niet reguleren. Hij heeft daarvoor een volwassene nodig, een hulp-ik, die zelf rustig kan blijven en van wie hij signalen kan ontvangen dat het ok is dat hij huilt, dat hij niet alleen is, dat je bij hem blijft, dat het goed komt. We noemen dit co-regulatie. Wij kunnen als ouder enkel co-reguleren als we onszelf goed kunnen reguleren. En dat is soms een uitdaging. Zeker in tijden van hoge stress.

Ook mama’s die zwanger willen worden en zich bewust willen voorbereiden op het ontvangen van een baby kunnen bij mij terecht

Share